glimlach Tag

  • Sort Blog:
  • All
  • onrustdeskundige
  • Slaapcoach

Slapen en onrust baby 10-14 weken oud

Die glimlach! Een hele grote, mooie, tandloze, schattige lach! Eentje waar ik zo verliefd op word! En dat de hele tijd, als hij wakker is! Het is net alsof hij wil zeggen: dank je wel lieve mama en papa! Op zulke momenten lijkt alle ellende, heel eventjes, helemaal vergeten.

 

Intussen gaat het beetje bij beetje wat beter met Teun, en nu Teun ruim 10 weken oud is, mogen we met hem naar therapie. Teun blijkt al hard op weg om alles te verwerken, zoals de vervelende ervaring met het laseren van zijn tongriempje en lipbandje. Zijn klachten nemen dusdanig af, dat we besluiten af te bouwen met de medicatie, om te zien welk effect dit heeft. Teun reageert hier goed op.

 

Omdat de onrust behoorlijk onder controle is, gaan we zijn slaapjes in de wandelwagen proberen. We starten met één slaapje, en merken dat dit nu goed gaat. Dan gaan we verder met om en om, dit om oververmoeidheid te voorkomen. Het eerste slaapje doen we in de draagdoek en de volgende in de wandelwagen.

 

De eerste keer in de wandelwagen proberen is best spannend. Ingebakerd, op zijn zijliggingskussen, met een knuffeltje tegen zijn hoofd en met de Zazu Suzy (op strandje white noise) gaan we wandelen. En… Hij gaat slapen! Het duurt 20 minuten, en dan hebben we een slapende baby! De eerste keren blijven we voor de zekerheid lopen, en Teun slaapt heel goed. Daarna bouwen we het lopen beetje bij beetje af; we blijven de eerste 10 slaapminuten lopen (tot hij in zijn diepe slaap zit), tot we de wandelwagen kunnen stilzetten. Na een tijdje zijn we al zover dat we nog maar 1 slaapje overdag in de draagdoek doen.

 

We zien intussen een heel ander kind. Een blij en vrolijk jongetje, dat af en toe nog in zijn slaapt huilt. Wat een verschil met een paar weken geleden! Wat zijn we blij en trots!

 

Onrust en slapen baby 8-10 weken oud

Wat is het toch enorm frustrerend, verdrietig en killing om je eigen kind zo te zien huilen! Ik voel me machteloos. Wat willen wij graag dat zijn verdriet en stress af zou nemen. Zelf ervaren we ook veel stress en verdriet door zijn huilen.

 

Wij praten met en tegen Teun. We vertellen over zijn geboorte, wat er erna is gebeurd met zijn wervels, de krampen en het laseren. We zeggen dat het heel goed is dat hij huilt, dat hij alles eruit mag gooien. Door het zo te vertellen, keer op keer, begint ook een enorm gevoel van trots ontstaan. Wat super knap wat Teun heeft doorstaan.

 

Onderweg met een slapende en huilende Teun wordt Robbert door een meneer verdacht van mishandeling van zijn kind. Misschien ‘logisch’ met al het gekrijs, maar fijner was geweest als hij even had gevraagd wat er aan de hand, zonder meteen een conclusie te trekken en boos te reageren. Maar ook de mensen die zeggen ‘geniet er toch maar van’ kunnen momenteel rekenen op ons onbegrip. Ja, we genieten van het kleine mannetje, maar hoe moeten we genieten van het feit dat ons kind zo worstelt? In onze wandelingen merken we dat we bewust om mensen heen lopen, want geen reactie is soms gewoon veel fijner.

 

De dagen verstrijken. Het lijkt erop dat Teun beetje bij beetje wat rustiger wordt. Intussen lijkt het al een drietal dagen op rij beter te gaan. Eén goede dag kan toeval zijn, twee ook, maar bij drie wordt die kans toch steeds kleiner. Dit kan bijna geen toeval meer zijn. Is het de medicatie tegen zijn verborgen reflux, het praten of en combinatie hiervan? Heel voorzichtig worden we optimistisch. Het vertrouwen dat het beter gaat moet even groeien. Daarbij versoepelen eindelijk de maatregelen en mogen we bijna naar de cranio sacraal therapie! Het gaat de goede kant op, hebben we het diepste dal gehad?

 

Hij huilt, nouja, krijst nog wel, maar alleen in zijn slaap, als hij aan het verwerken is. Intussen een wereld van verschil met wanneer hij wakker is, want dan krijgen we ons ware kindje steeds meer te zien: een kleine lieve jongen met de allermooiste glimlach van de wereld!