opvang Tag

  • Sort Blog:
  • All
  • onrustdeskundige
  • Slaap
  • Slaapcoach

Baby 4 maanden oud

4 maanden oud

De tijd vliegt voorbij. In het begin leek de tijd even stil te staan. Door het huilen en alle ellende kon wat ons betreft de tijd niet snel genoeg gaan. Maar nu is Teun alweer 4 maanden oud! Tijd voor de eerste grote ontwikkeling in zijn slaapstructuur, de eerste slaapregressie. Ook komt het moment dat Teun naar de opvang mag dichterbij, en ik mag zelf weer gaan werken. Hoe wij dit ervaren lees je in deze blog.

De slaapregressie met 4 maanden is meteen een hele heftige en belangrijke. Het slaappatroon van Teun gaat meer op die van volwassenen lijken. Er gebeurt in deze periode veel in zijn kleine hoofdje, en dat merken we. Zijn slaapritme gaat echt even overhoop en Teun heeft weer hulp nodig om in slaap te vallen. Wij bieden hem deze hulp door bij hem te blijven en soms even over zijn buikje te aaien totdat hij slaapt. Tegelijkertijd proberen we hem niet te afhankelijk te maken van onze hulp, want deze moet later natuurlijk weer afgebouwd worden. Teun zijn slaapjes worden heel onrustig en we rennen regelmatig naar boven (goed voor de conditie) om zijn speen te geven, in de hoop dat hij verder slaapt. Meestal slaapt hij kort, ongeveer 20-30 minuten. Eigenlijk zijn wij dus de hele dag bezig met hem in bed leggen en er weer uithalen, dit is soms best vermoeiend en leuk is anders. Met de wetenschap dat dit 6 weken kan duren, is het toch wel even aanpoten. Zeker in combinatie met de nachten, want daarin wordt hij ook weer vaker even wakker. Het is even doorzetten, maar gelukkig weten we dat het binnen een paar weken weer voorbij gaat.

Dan komt het volgend moment waar we een beetje tegenop zien: de eerste keer naar de opvang. We merken dat we het heel moeilijk vinden om hem na deze heftige periode, die we echt samen hebben doorgemaakt, aan een ander ‘te geven’. Door het coronavirus hebben wij weinig live contact met andere mensen gehad en een oppas zat er ook eventjes niet in. En dan gaan nu ineens wildvreemden (hij zit tijdelijk op een andere opvang dan Sophie, omdat daar nog geen plek is) voor hem zorgen. Wij kunnen lezen en schrijven met Teun en we zien een blije jongen. Dat willen we heel graag zo houden.

Na het intakegesprek kan Teun een ochtend gaan oefenen. Na zijn eerste slaapje hebben we hem weggebracht en zijn we met Sophie op de fiets naar de diertjes gegaan. Lang geleden dat alle aandacht van zowel papa als mama eventjes helemaal naar haar gaat. Wel heel ironisch, dat ik soms zou willen dat ik mijn handen vrij heb, en als het dan zover is, ik toch niet lekker zit en de hele tijd met mijn gedachten bij Teun ben. De oefenochtend ging heel goed, dus daardoor kregen we meer vertrouwen in dat het goed gaat komen.

Eenmaal zover, hebben we eindelijk even quality time op de maandagochtend, want Sophie is ook naar de opvang, ik heb nog even verlof en Robbert werkt vaak in de middag en avond.

Dan komt de dag dat ik zelf weer ga werken. Dit voelt een beetje dubbel, want ik vind het heerlijk om thuis te zijn bij mijn lieve kindjes, maar het lijkt mij ook wel fijn om weer even iets anders te kunnen doen dan alleen voor de kinderen te zorgen.
Dat ik weer even moet wennen, wordt al snel duidelijk. Op mijn eerste werkdag vergeet ik meteen om mijn kolfschelpen mee te nemen. Gelukkig kan Robbert ze even komen brengen. En het werk, daar zit ik zo weer in, alsof ik niet ben weggeweest.

Uiteindelijk komt er al snel een dilemma met betrekking tot de opvang op ons pad: met heel veel moeite hebben we Teun de speen aangeleerd, maar uit de fles drinken weigert hij. Ja, en dan? Hierover meer in de volgende blog!